<sup>يك خانم و يك آقا كه سوار قطاري به مقصدي خيلي دور شده بودند، بعد از حركت قطار متوجه شدند كه در اين كوپه درجه يك كه تختخواب دار هم ميباشد ، با هم تنها هستند و هيچ مسافر ديگري وارد كوپه نخواهد شد.

ساعتها سفر در سكوت محض گذشت و مرد مشغول مطالعه و زن مشغول بافتني بافتن بود.

شب كه وقت خواب رسيد خانم تخت طبقه بالا و آقا تخت طبقه پايين را اشغال كردند. اما مدتي نگذشته بود كه خانم از طبقه بالا، دولا شد و آقا را صدا زد و گفت: ببخشيد! ميشه يه لطفي در حق من بفرماييد؟

- خواهش ميكنم!

- من خيلي سردمه. ميشه از مهماندار قطار براي من يك پتوي اضافي بگيريد؟

- من يه پيشنهاد دارم!

- چه پيشنهادي؟

- فقط براي همين امشب، تصور كنيم كه زن و شوهر هستيم.

زن ريزخندي كرد و با شيطنت گفت:

- چه اشكال داره ، موافقم!

- قبول؟

- قبول!

- خب، حالا مثل بچه آدم خودت پاشو ، برو از مهموندار پتو بگير. من خوابم ميآد. ديگه هم مزاحم من نشو</sup>

 سلام دوستای گلم

 ممنون که  به وب من سر میزنیدو منو فراموش نمی کنید

    منم یه سایت خیلی خیلی جالب براتون دارم

   خیلی قشنگه کارش عالیه خودم مشتریشم   خدایی کارش عالیه

  میگید نه؟؟؟  خب پس واجب شد حتما برید و نگاش کنید

 شک نکنید که بهترین سایته هرچی بخوای داره

  فیلم = ديويدی + وی سی دی 

  ترانه = تصويری + صوتی   و.......................

 خلاصه اينكه خيلي مشته  اگرم حال نداری بری بگيری سفارش بده 

http://www.filmtofilm.net/

 حتما ببينيد ..... (روش كليك كنيد)  

 http://www.filmtofilm.net/

   سلااااااااااااامممممممم

يه سلام آتيشی به همه ی  دوستای گلم كه دنيا همتا شونو نداره  

    امروز تولده   همتوووووووووون دعوتين 

فقط يه چيزی زياد زحمت نكشد....... اما .....كادو هاتون  بزرگ باشه  

ياد روزی كه خودت اقرار كردی عشق را

خيره در چشمان من، تكرار كردی عشق را

با نسيم خنده ها و حرفای دلنشين

در دل خوش باورم، بيدار كردی عشق را

من كجا وعاشقی و راه ناهموار عشق

آمدی با دست خود هموار كردی عشق را

وقتی از عشقت پرم كردی نمی دانم چرا

بی تفاوت رفتی و انكار كردی عشق را

لحظه ی راهی شدن با آن نگاه سرد خود

بر دل نا باورم آوار كردی عشق را

جمله ی ((عشق منی)) گفته بودی بارها

پس چرا نابود كردی، خوار كردی عشق را

لحظه هايم خالی از عشق و پر از ياد تواند

مانده ام در شب این جاده کمک می خواهم

کوله  از  شانه ام  افتاده  کمک می خواهم

روزگاریست که آن سوی دعایم خالی است

محض  روی  گل  سجاده کمک می خواهم

مانده ام با خود و این عشق زمینی که خدا

به  من  سر  به هوا داده کمک می خواهم

رد   پاهای   مرا   از   ذهن   خاک   بگیر

یـک نفس مانده به فریاد کمک می خواهم

عاشـقی   معترفم   جرم   بزرگیست   ولی

اتفاقیست   که   افتاده   کمک   می خواهم

  من منتظر شدم ولی در نزدی....بر زخم دلم گل معطر نزدی

  گفتي اگر شد می آيم اما....مرد اين دل و آخرش به او سر نزدي

  از دست تو رنجيدم چيزي نگفتم....با ديگرانت ديدم چيزي نگفتم

  كلي سفارش كرده بودي من نفهمم....اين نكته را فهميدم و چيزي نگفتم

  چشمان مرا به چشم هايش گره زد....بر زندگيم رنگ غم و خاطره زد

  او رفت ولي نه طبق قانون وداع....يك بار فقط به شيشه ي پنجره زد

  مردی در يكی از درهای پيرينه قدم ميزد، كه به چوپان پير برخورد. چوپان او را در غذايش

   شريك كرد، و مدت درازی كنار هم نشستند واز زندگی صحبت كردند.

  مرد می گفت: اگر كسی به خدا اعتقاد داشته باشد، بايد بپذيرد كه آزاد نيست، چون خداوند

   هر گام هورا هدايت می كند.

  در پاسخ، چوپان او را به دره تنگ و عميقی برد كه در آن، پژواك هر صدايی به وضوح شنيده

   می شد.

  گفت: زندگی اين ديوار هاست، و سرنوشت فريادی است كه هر يك از ما می كشد. آنچه

   انجام می دهيم، تا قلب خداوند بالا می رود، و به همان شكل به طرف ما بر می گردد.         

                اعمال خدا، به سان پژواك كردار ماست.

  با فرصت چانه نزنيم..

  در روم باستان،گروهی پيش گو به نام سبيل ها نه كتاب در مورد آينده ر اپراتوری روم نوشتند.

  كتاب ها را نزد تيبريوس بردند.

  امپراتور پرسيد: قيمت اين كتاب ها چقدر است؟

  سبيل ها پاسخ دادن: صد سكه رز.

  تيبريوس خشمگينانه آن ها را از خود راند.

  سبيل ها سه كتاب را سوزاندند وبرگشتند و به تيبريوس گفتند: هنوز هم صد سكه زر       

  می ارزند.

  تيبريوس خنديد وامتنا كرد :چرا می بايست برای شش كتاب بهای نه كتاب را می پرداخت؟

  سيبيل ها سه كتاب ديگر را هم سوزاندند و بر گشتند و گفتند: هنوز هم صد سكه زر

  می ارزند.

  تيبريوس تسليم كنجكاوی اش شد و تصميم گرفت آن ها را بخرد. اما تنها می توانست بخشی

   از آينده امپراتوری اش را بخواند.

  استاد می گويد: يك نكته ی مهم در زندگی: وقتی فرصتی در اختيارمان قرار می گيرد، چانه نزنيم.

چون پرستو، پرزنان از دورها

آمدي از سرزمين نورها

آمدي تا، بنده ي دنيا شوي

در سفر، هم كاروان ما شوي

همسفر با ما شدن رنج و غم است

جاي مي، خون جگر در ساغر است

ما همه صيديم و دنيا دام ماست

جان سپردن در قفس فرجام ماست

سروري ها در كنار بندگيست

لحظه لحظه مرگ، نامش زندگيست

روي هر كو باشرف تر، زردتر

كامران تر، هر كه او نامرد تر

برگريز مهر و پاييز وفاست

گر به تو زخمي رسد از آشناست

ديده تا بر آشنايان دوختم